علم , اطلاعات , ادب و هنر

علیرضا نیكبخت ۱۴ بازی، صفر گل ابراهیم توره ۹ بازی، ۲ گل آمار خنده داری است (!) بخوانید تأسف آور. خط حمله ۷۰۰ میلیون تومانی پرسپولیس ظرف تقریباً ۱۲ هفته فقط ۲ ، ۳ گل زده است!
اینكه چرا در مورد یكی از هجومی ترین تیم های حاضر در فوتبال ایران چنین اتفاقی افتاده است جای بحث دارد. نیكبخت سنگین است، توره چطور؟ اینكه بخواهیم خط حمله سرخپوشان را با متر نیكبخت بسنجیم جفایی است در حق ابراهیم توره زیرا او نه فقط در قیاس با علیرضا از آمار مناسب تری برخوردار است، بلكه به لحاظ فیزیكی نیز آماده تر از او به نظر می رسد.
پس مشكل ارتش سرخ ها نمی تواند مشكل نداشتن بازیكن باشد و این كم گل زدن یا گل نزدن را باید به حساب دیگر موارد گذاشت. كدام زوج؟ كدام پاسور؟ اگر پرسپولیس مهاجمی با ویژگی های برهانی را داشت امروز به مشكل گلزنی مهاجمانش - بخوانید خط حمله اش- برنمی خورد زیرا اغلب هافبك های سرخپوش در دادن پاس به فضا تبحر دارند و این در حالی است كه مهاجمان كنونی این تیم با حركت و جاگیری در فضا غریبه هستند.
بدین ترتیب خبری از زوج های همگون نیست و در نتیجه پاسوری هم پیدا نمی شود كه بتواند برای این خط حمله (با مختصات فنی ای كه دارد) موقعیت سازی كند. ایوان كه افت كرد بسیاری از كارشناسان مشكل پرسپولیس را بدنی قلمداد می كنند اما نگارنده بر این باور است كه این تیم مشكل مهمتری نیز داشته است. مشكلی به نام عدم ثبات در به كارگیری یك روش مشخص؛ روشی كه منطبق با قابلیت های بازیكنانش باشد. آری سرخپوشان در طول فصل مدام تغییر روش داده و به دلیل تعویض ۳ سرمربی با ۳ طرز فكر مختلف، هر چند هفته یك بار تغییری بزرگ را تجربه كرده اند.
در همین گیر و دار بازیكنی نظیر ایوان پترویچ كه به درك متقابل از جنس بازی توره و نوع پاس هایی كه او می خواهد رسیده بود، دچار افت شد تا عملاً كانال ارتباطی خط میانی پرسپولیس با خط حمله این تیم دچار اختلال شود.