رسم تعزیه را این روزها بر هم زدهاند
گروههای تعزیهخوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانهی شد تا آنها از دغدغههای و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.
● «تعزیه» ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است
مرشد محسن میرزاعلی جوانترین نقال و پردهخوانی است كه این روزها در مجموعهی تئاترشهر به اجرای برنامه میپردازد؛ او كه از نوادگان تعزیهخوانان تكیه دولت است، دربارهی داشتن گروه ثابت برای اجرای برنامه به خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، میگوید: خوشبختانه گروه ثابتی با نام حضرت رقیه(س) داریم و از این بابت مشكلی نیست. اما در كل تعزیه ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است. امروز هم به همت چند تن از دوستان تئاتری است كه كاری برای اعضای این گروهها انجام میشود.
او یكی از راههای برون رفت از مشكلات فعلی گروههای تعزیه را، استفاده از تمام تعزیهخوانان دانست.
محسن میرزاعلی توضیح میدهد: مشكل زمانی حل میشود كه همه سرگرم كار باشند و كارها باید به طور عادلانه میان همه تقسیم شود. هر یك از تعزیهخوانها هنر خاص خود را دارد كه باید از آن بهرهمند شویم. نباید روابط را جایگزین ضوابط كرد.
این مرشد هنرمند ۲۵ساله كه همراه پدرش مرشد ابوالحسن میرزاعلی كار میكند، ادامه میدهد: تعزیهخوان دو نیاز اصلی دارد، حق خودش را به طور عادلانه دریافت كند و امكان بروز و ظهور هنرش را داشته باشد.
● اصالت تعزیه را از بین بردهاند
اما پدر این هنرمند، مرشد ابوالحسن میرزاعلی كه از جمله نوادگان تعزیهخوانان تكیه دولت است، ادامه میدهد: تعزیهخوانی كار دایمی نیست، بلكه هرزمان كاری داشته باشند با عدهی بخصوصی همكاری میكنند.
او كه پنج شش سالی است، تعزیهخوانی را كنار گذاشته میگوید: به دلیل مشكلات شخصی دیگر توان كار كردن را نداشتم و تنها در ماه محرم تعزیهخوانی میكنم. تعزیهخوانان خیلی سختی كشیدهاند البته متاسفانه یكی دو نفر هستند كه اصالت تعزیه را از بین بردهاند و رسم آن را بر هم زدهاند.
او به رونق تعزیه در گذشته اشاره دارد و مطرح میكند: قدیمها مردم سرگرمی نداشتند و وسایل ارتباط جمعی نبود. علاوه براین اعتقادات مردم خیلی محكمتر بود. ما شاهد بودیم كه فرد كوری شفا گرفت، اما الان آداب تعزیه از بین رفته است.
مرشد میرزا علی دربارهی راهاندازی انجمن تعزیه به ایسنا میگوید: ۳۰ سال است كه میگویند، این انجمن راهاندازی میشود اما هیچ اتفاقی نمیافتد و من از این انجمن دست كشیدهام. عدهای جوان را همه كاره كردهاند و كاری به قدیمیها ندارند. ما هم گروه قدیمی خود را داریم و برای اهل محل برنامه اجرا میكنیم.
او یادآور میشود: قدیمها اجرای تعزیه در امامزاده داوود حال و هوایی داشت، اما امروز دیگر اینگونه نیست. ما احترام این كار را داریم و الان هم كه من تعزیه نمیخوانم یك طبقه خانهمان را برای وسایل تعزیه گذاشتهام. الان بعضی از گروهها در تعزیه جاز میزنند! در حالی كه تعزیه آهنگهای خاصی دارد. ما همان آهنگهای ۵۰ سال پیش را میزنیم. عدهای كارشناس شدهاند در صورتی كه به جز یكی دو نفر كسی نمیداند تعزیه چیست؟!
● تعزیه صاحب ندارد
مرشد محمد احدی دیگر تعزیهخوان پیشكسوت هم با اشاره به مشكلات تعزیه میگوید: دیگر تعزیه نمیخوانم چون گروهی ندارم. الان پردهخوانی میكنم چون پردهخوانی هم نوعی تعزیه است.
او هم مانند دیگر هنرمندان قدیمی از كم توجهی به پیشكسوتان دلگیر است و مطرح كرد: قدیمها كوچكی و بزرگی را رعایت میكردند اما الان برای عدهای دوغ و دوشاب یكی شده است. پنج شش سال است كه تعزیه بدون صاحب رها شده است. هركسی ساز خود را میزند. میان گروهها تفرقه افتاده است. اصالت تعزیه از بین رفته و آهنگها و شعرها را تغییر میدهند.
مرشد احدی در پایان سخنان خود میگوید: تعزیهخوان و خوانندهی خوب زیاد داریم، اما تعزیه صاحب ندارد. در گذشته كسی نمیتوانست لباس دیگری را بپوشد اما الان هنرمندان دیگر به حق خود قانع نیستند. علاوه بر این عدهای تعزیهدان هستند كه با تعزیهخوان خیلی متفاوت است.
● «تعزیه» ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است
مرشد محسن میرزاعلی جوانترین نقال و پردهخوانی است كه این روزها در مجموعهی تئاترشهر به اجرای برنامه میپردازد؛ او كه از نوادگان تعزیهخوانان تكیه دولت است، دربارهی داشتن گروه ثابت برای اجرای برنامه به خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، میگوید: خوشبختانه گروه ثابتی با نام حضرت رقیه(س) داریم و از این بابت مشكلی نیست. اما در كل تعزیه ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است. امروز هم به همت چند تن از دوستان تئاتری است كه كاری برای اعضای این گروهها انجام میشود.
او یكی از راههای برون رفت از مشكلات فعلی گروههای تعزیه را، استفاده از تمام تعزیهخوانان دانست.
محسن میرزاعلی توضیح میدهد: مشكل زمانی حل میشود كه همه سرگرم كار باشند و كارها باید به طور عادلانه میان همه تقسیم شود. هر یك از تعزیهخوانها هنر خاص خود را دارد كه باید از آن بهرهمند شویم. نباید روابط را جایگزین ضوابط كرد.
این مرشد هنرمند ۲۵ساله كه همراه پدرش مرشد ابوالحسن میرزاعلی كار میكند، ادامه میدهد: تعزیهخوان دو نیاز اصلی دارد، حق خودش را به طور عادلانه دریافت كند و امكان بروز و ظهور هنرش را داشته باشد.
● اصالت تعزیه را از بین بردهاند
اما پدر این هنرمند، مرشد ابوالحسن میرزاعلی كه از جمله نوادگان تعزیهخوانان تكیه دولت است، ادامه میدهد: تعزیهخوانی كار دایمی نیست، بلكه هرزمان كاری داشته باشند با عدهی بخصوصی همكاری میكنند.
او كه پنج شش سالی است، تعزیهخوانی را كنار گذاشته میگوید: به دلیل مشكلات شخصی دیگر توان كار كردن را نداشتم و تنها در ماه محرم تعزیهخوانی میكنم. تعزیهخوانان خیلی سختی كشیدهاند البته متاسفانه یكی دو نفر هستند كه اصالت تعزیه را از بین بردهاند و رسم آن را بر هم زدهاند.
او به رونق تعزیه در گذشته اشاره دارد و مطرح میكند: قدیمها مردم سرگرمی نداشتند و وسایل ارتباط جمعی نبود. علاوه براین اعتقادات مردم خیلی محكمتر بود. ما شاهد بودیم كه فرد كوری شفا گرفت، اما الان آداب تعزیه از بین رفته است.
مرشد میرزا علی دربارهی راهاندازی انجمن تعزیه به ایسنا میگوید: ۳۰ سال است كه میگویند، این انجمن راهاندازی میشود اما هیچ اتفاقی نمیافتد و من از این انجمن دست كشیدهام. عدهای جوان را همه كاره كردهاند و كاری به قدیمیها ندارند. ما هم گروه قدیمی خود را داریم و برای اهل محل برنامه اجرا میكنیم.
او یادآور میشود: قدیمها اجرای تعزیه در امامزاده داوود حال و هوایی داشت، اما امروز دیگر اینگونه نیست. ما احترام این كار را داریم و الان هم كه من تعزیه نمیخوانم یك طبقه خانهمان را برای وسایل تعزیه گذاشتهام. الان بعضی از گروهها در تعزیه جاز میزنند! در حالی كه تعزیه آهنگهای خاصی دارد. ما همان آهنگهای ۵۰ سال پیش را میزنیم. عدهای كارشناس شدهاند در صورتی كه به جز یكی دو نفر كسی نمیداند تعزیه چیست؟!
● تعزیه صاحب ندارد
مرشد محمد احدی دیگر تعزیهخوان پیشكسوت هم با اشاره به مشكلات تعزیه میگوید: دیگر تعزیه نمیخوانم چون گروهی ندارم. الان پردهخوانی میكنم چون پردهخوانی هم نوعی تعزیه است.
او هم مانند دیگر هنرمندان قدیمی از كم توجهی به پیشكسوتان دلگیر است و مطرح كرد: قدیمها كوچكی و بزرگی را رعایت میكردند اما الان برای عدهای دوغ و دوشاب یكی شده است. پنج شش سال است كه تعزیه بدون صاحب رها شده است. هركسی ساز خود را میزند. میان گروهها تفرقه افتاده است. اصالت تعزیه از بین رفته و آهنگها و شعرها را تغییر میدهند.
مرشد احدی در پایان سخنان خود میگوید: تعزیهخوان و خوانندهی خوب زیاد داریم، اما تعزیه صاحب ندارد. در گذشته كسی نمیتوانست لباس دیگری را بپوشد اما الان هنرمندان دیگر به حق خود قانع نیستند. علاوه بر این عدهای تعزیهدان هستند كه با تعزیهخوان خیلی متفاوت است.
