علم , اطلاعات , ادب و هنر

هر كودكی كه هم اكنون نظاره گر بمباران های غزه و بی رحمی های اسرائیل است، نیروی بالقوه درگیری های آینده خواهد بود.
روزنامه گاردین در مقاله ای نوشت: اسرائیل چنان مبهوت قدرت نظامی خود شده است كه فقط توسل به زور را راه مقابله با دشواری ها می داند.
"جاناتان فریدلند" در مقاله ای در پایگاه اینترنتی گاردین نوشت: همه كسانی كه ناظر خونریزی در غزه هستند، بخوبی می دانند كه چه كسی «قربانی بی‌گناه» و چه كسی «جنایتكار» است؟ حتی اگر تل آویو به مدد ابزارهای رسانه ای و متحدان غربی اش سعی كند این «واقعیت آشكار» را پنهان كند.
هر دو طرف، درگیری را از دیدگاه خود تفسیر می كنند؛ از نظر حامیان فلسطینیان، اسرائیل جنایتكار جنگی است كه از هوا و شاید بزودی از طریق زمین، مردم غزه را به خاك و خون می كشد و مدعی است كه فقط حماس را هدف قرار داده است. اسرائیل نیز سعی دارد خود را «قربانی» جلوه دهد؛ نقشی كه باورپذیذری آن برای افكار عمومی جهان به واسطه رفتار بسیار خشن و خونریزانه علیه فلسطینیان، بسیار سخت و دور از ذهن است.
در ادامه مقاله آمده است: اسرائیل امیدوار است از این طریق قدرت نظامی، بازدارندگی خود را كه در جنگ ۲۰۰۶ لبنان ضربه سختی به آن خورد تثبیت كند و حماس را به پیروی از یك آتش بس پایدار وادارد، اما سوالات زیادی در این مورد مطرح است.
چه معلوم وقتی تانك های اسرائیلی وارد غزه شوند، در خیابان های خاكی و باریك اردوگاه‌های آوارگان، زمین گیر نشوند؛ از اینرو بهتر است اسرائیل اگر خواستار آرامش است، اول ماشین جنگی اش را به گوشه ای پارك كند!
دوم اینكه اسرائیل می خواهد به سیطره حماس در غزه پایان دهد، اما همیشه به طریق اشتباه در صدد چنین كاری بر آمده است. رهبران خوش خیال اسرائیل معتقدند اگر غزه یا لبنان را بكوبند، مردم، حماس یا حزب الله را مقصر قلمداد خواهند كرد، اما این استراتژی جواب نداده است؛ مردم غزه این اسرائیل را عامل بدبختی خود می دانند نه حماس و حزب الله را.

برای بررسی روابط ایران و اروپا باید مروری به تغییر و تحولات سال‌های اخیر داشته باشیم؛ روابطی كه ركود كنونی آن را باید در نوع سیاست خاص اتحادیه اروپایی جستجو كرد، سیاستی كه بیشتر از آن‌كه مستقل بوده باشد تابعی از سیاست‌های ‌آمریكا بوده است به نحوی كه هیچ‌گاه نتوانسته به عنوان یك طرف مذاكرات سیاست و رویكردی مستقل از خود بروز و ظهور دهد.
اعضای اتحادیه اروپایی همچنین نسبت به ایران و نوع رابطه اتحادیه با این كشور موضع هماهنگ و واحدی ندارند و هر كدام كمیت و كیفیت متفاوتی برای رابطه با ایران قائلند.
برخی عمدتا اهداف سیاسی را در مذاكره با ایران دنبال می‌كنند و برخی به اهداف اقتصادی اولویت می‌دهند به این دلیل مسیر مذاكرات اقتصادی و سیاسی ایران با اتحادیه اروپایی مسیری دشوار و ناهموار است و به متغیرهای داخلی، تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی بستگی خواهد داشت بنابراین چشم‌اندازی روشن در این زمینه نمی‌توان تصور كرد.
كمیسر روابط خارجی اتحادیه اروپایی در گزارش، تصویر خاصی از ایران و مذاكرات اتحادیه اروپایی با آن ارائه كرده است كه عمدتا نگاه اتحادیه اروپایی است و نه لزوما نگاه كشورهای عضو. در این گزارش تصریح شده بود اتحادیه اروپایی به طور جدی درصدد فراهم كردن امكان همكاری با ایران در زمینه انرژی، تجارت، سرمایه‌گذاری مشترك، مساله پناهندگان و مواد مخدر است. این مقام عالی‌رتبه اروپایی معتقد است پیشرفت در ۳ بعد سیاسی، مبارزه با تروریسم و اقتصادی، مشروط به یكدیگرند.
این سخن از آنجا اهمیت می‌یابد كه رویكرد جدیدی كه بین ایران و اتحادیه اروپایی از سال ۱۳۷۷ برقرار و دو طرف از فاز گفتگوهای اقتصادی وارد مرحله گفتگوهای فراگیر شدند از سال ۸۳ با طرح بهانه موضوع هسته‌ای ایران دچار ركود شد و با این‌كه اروپا بشدت به تجارت و حوزه انرژی ایران وابسته است، اما چیره شدن مسائل سیاسی بر این روابط باعث شد دیگر مسائل فی‌مابین دو طرف تحت تاثیر قرار گیرد.
● اهمیت گسترش روابط ایران و اروپا برای طرفین
گسترش روابط ایران و اتحادیه اروپایی در بردارنده مزایا و

با توجه به اینكه پیروزی باراك اوباما در انتخابات ریاست جمهوری آمریكا صفحات جدیدی را در تاریخ این كشور رقم زده است، این سوال مطرح است كه آیا این رویداد بزرگ، سیاست خارجی واشنگتن را در مسیر جدیدی قرار می‌دهد یا خیر. مردم جهان هم چنین منتظر ایجاد تغییرات از سوی رییس جمهوری در آمریكا هستند كه در رقابت‌های انتخاباتی‌اش بارها بر لزوم ایجاد اجماع نظر جدید در مجامع بین‌المللی در راستای مقابله با مناقشات جدید پیش روی دنیا تاكید كرده است.
پایگاه اینترنتی "نیوز" در تحلیلی در این زمینه آورده است: باراك اوباما رییس جمهور جدید آمریكا، در زمانی با چالشهای جدی در سیاست خارجی آمریكا روبرو است كه با فشارهای فراوانی برای پایان دادن به بحران مالی در آمریكا مواجه است. بعضی از تحلیلگران معتقدند كه اولویت‌های كاری در داخل آمریكا باعث خواهد شد تا اوباما برای مدت كوتاهی كمتر به نگرش و استراتژی‌های خود در سیاست خارجی جدید آمریكا توجه كند؛ اما این بدان معنا نیست كه اوباما در اتخاذ تصمیم‌هایش در مورد سیاست خارجی جدید واشنگتن تعلل خواهد كرد. در صورت تندروی‌ها در امور استراتژیك و اقتصادی، اوباما مجبور است با پیامدها‌ی آن به مقابله بپردازد. لازم است رییس جمهور جدید آمریكا در مقابله با چالشهای مختلف در جهان "مهم بودن" و "فوری بودن" این چالشها را نیز بررسی كند.
این پایگاه می‌افزاید: در میان‌ "مهمترین" این چالش‌ها، می توان به بهبود وجهه‌ی آمریكا و جلب اعتماد جهانیان به این كشور اشاره كرد. اوباما به خوبی می‌داند كه به وجهه آمریكا به خاطر اقدامات یك جانبه جورج بوش رییس جمهور كنونی آمریكا، خدشه جدی وارد شده است. با توجه به اینكه اكثر مردم جهان از انتخاب اوباما به عنوان رییس جمهور جدید آمریكا استقبال كرده‌اند، این موضوع به اوباما فرصت خوبی می‌دهد تا وجهه آمریكا را در مجامع بین‌المللی بویژه كشورهای مسلمان بهبود ببخشد. در این راستا اوباما باید بداند كه انجام این اقدام به آسانی صورت نخواهد گرفت و نیاز به تغییرات بنیادین در سیاست خارجی آمریكا دارد. رییس جمهور جدید آمریكا با انجام یكسری اقدامات مناسب از جمله تعطیلی زندان گوانتانامو و متقاعد كردن جهانیان نسبت به اینكه آمریكا از قوانین بین‌المللی تبعیت می‌كند، می‌تواند در كسب اعتماد مردم جهان نسبت به آمریكا موفق شود.

اسرائیل در حال حاضر در حال آماده شدن برای اجرای انتخابات پارلمانی (كنیست) خود است كه قرار است هفته دوم فوریه آینده برگزار شود. برگزاری این انتخابات پس از آن صورت می‌گیرد كه تلاش‌های تزیپی‌ لیونی رهبر جدید حزب كادیمای اسرائیل (پس از آریل شارون و ایهود اولمرت) برای تشكیل دولت جدید این رژیم، ناكام ماند. این انتخابات كه هجدهمین انتخابات تاریخ كنیست است، پنجمین انتخاباتی است كه به صورت زودهنگام یعنی پیش از آنكه كنیست دوره چهار ساله خود را پشت سر بگذارد، برگزار می‌شود. شكست لیونی در جان تازه بخشیدن به ائتلاف دولت كنونی (كادیما، كار، شاس، بازنشستگان) به آن دلیل روی داد كه او از آنچه سر خم كردن در مقابل زیاده‌خواهی‌های شاس نامید،‌ سر باز زد. شاس حزبی راست‌گرا و دینی‌ـ اجتماعی است كه از طایفه یهودیان شرقی تشكیل شده است. رهبری این حزب را خاخام عوفا دیایوسف ۸۳ ساله برعهده دارد كه درخواست‌هایی را برای شركت در ائتلاف دولتی لیونی مطرح كرد از جمله افزایش كمك‌های مالی هواداران حزب كه به خانواده‌های پر فرزند تعلق می‌گیرد افزایش كمك‌های مالی به موسسه‌های دینی‌ـ آموزشی این حزب و همچنین پایان‌ دادن به مذاكرات بر سر آینده بیت‌المقدس با فلسطینی‌ها. كنیست قبلی نیز از جمله كنیست‌های منحل شده تاریخ اسرائیل بود. دلیل این اقدام افزایش اختلاف‌ها در داخل حزب لیكود و درون كنیست بود كه در پی خروج نیروهای اسرائیلی (اواخر سال ۲۰۰۵) از نوار غزه روی داد. در آن هنگام اداره دولت برای شارون كه رهبری لیكود و نخست‌وزیری را برعهده داشت، بسیار دشوار شد و در حقیقت از آن بازماند. پیش از این نیز در سال ۲۰۰۱ پس از شكست‌های ایهود باراك رهبر حزب كار در مذاكرات با فلسطینی‌ها در كمپ دیوید دو و شعله‌ور شدن انتفاضه سال ۲۰۰۰ فلسطینی‌ها، كنیست منحل و انتخابات زودهنگام برگزار شد. قبل از این نیز پس از ناتوانی بنیامین نتانیاهو رهبر حزب لیكود در اداره دولت پس از مذاكرات وای‌ریور ۱۹۹۸، كنیست منحل شد.
با مطالعه و پیگیری سیر سیاست در اسرائیل از آغاز روند تسویه در اوایل دهه نود قرن گذشته‌ـ با وجود اجحاف‌هایی كه در حق فلسطینی‌ها در این مذاكرات شد‌ـ می‌توان ضعف ثبات دولتی و تزلزل سیاست در اسرائیل و همچنین