به دنبال استراتژیست شدن

گویا است .

یار دبستانی من

سید مصطفی میرمحمدی

همیشه هرج و مرج گرایی یا به تعبیر فرنگی ها "آنارشیسم" در هر موضوع، زمانی اتفاق می افتد که مبنا و الگویی در آن مسئله، مورد توافق و اجماع همگان نباشد. ناظر به همین نکته است که تعبیر "قانون بد"، بهتر از بی قانونی است -که البته شاید در مطلق شرایط صحیح نباشد اما در بیشتر موارد صادق می نمایاند- در افکارعمومی جای گرفته است چون اگر قرار باشد حاکمیت الگو و قانونی هرچند ضعیف در سرزمینی معطل و بی مقدار شمرده شود، سنگی روی سنگ باقی نخواهد ماند.

البته این الگو صرفا منحصر در بحث قانون و قانونگرایی نیست مثلا در یک خانواده اگر زن خانه قوامیت و ولایت شوهر را نپذیرند گرما و صمیمیت و حتی فیزیک آن خانواده غالبا محکوم به فروپاشی است. این نسبت در رابطه دانش آموزان و مدیر مدرسه و نیز رابطه کارگر و کارفرما حکمفرماست. در این میان، بدیهی است وظیفه ای که برعهده رسانه های جمعی به‌ویژه رسانه ملی است، دعوت و تشویق هرچه بیشتر مردم به گردن نهادن به این الگوها و مراجع جهت زمینه سازی الگوپذیری و ضابطه مندی در آنان و مبارزه با هرج و مرج است.

در ادامه مطلب نقد بر نقد را نیز مطالعه کنید...

 تعزیه‌خوانان گله‌ كردند.گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.

گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.
● «تعزیه» ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است
مرشد محسن میرزاعلی جوان‌ترین نقال و پرده‌خوانی است كه این روزها در مجموعه‌ی تئاترشهر به اجرای برنامه می‌پردازد؛ او كه از نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، درباره‌ی داشتن گروه ثابت برای اجرای برنامه به خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، می‌گوید: خوشبختانه گروه ثابتی با نام حضرت رقیه(س) داریم و از این بابت مشكلی نیست. اما در كل تعزیه ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است. امروز هم به همت چند تن از دوستان تئاتری است كه كاری برای اعضای این گروه‌ها انجام می‌شود.
او یكی از راه‌های برون رفت از مشكلات فعلی گروه‌های تعزیه را، استفاده از تمام تعزیه‌خوانان دانست.
محسن میرزاعلی توضیح می‌دهد: مشكل زمانی حل می‌شود كه همه سرگرم كار باشند و كارها باید به طور عادلانه میان همه تقسیم شود. هر یك از تعزیه‌خوان‌ها هنر خاص خود را دارد كه باید از آن بهره‌مند شویم. نباید روابط را جایگزین ضوابط كرد.
این مرشد هنرمند ۲۵ساله كه همراه پدرش مرشد ابوالحسن میرزاعلی كار می‌كند، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوان دو نیاز اصلی دارد، حق خودش را به طور عادلانه دریافت كند و امكان بروز و ظهور هنرش را داشته باشد.
● اصالت تعزیه را از بین برده‌اند
اما پدر این هنرمند، مرشد ابوالحسن میرزاعلی كه از جمله نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوانی كار دایمی نیست، بلكه هرزمان كاری داشته باشند با عده‌ی بخصوصی همكاری می‌كنند.
او كه پنج شش سالی است، تعزیه‌خوانی را كنار گذاشته می‌گوید:

نمایش مانیفست چو؛ خشونت، پرخاشگری، مهاجرت و بی عدالتی را در جوامع از هم گسیخته روایت می کند و حکایت آدمی به انتها رسیده و خسته از زندگی است.
این نمایش به زبان انگلیسی اجرا می شود و اولین نکته ای که در بدو ورود به سالن نمایش توجه هر بیننده ای را جلب می کند. بازیگرانی با لباس هم شکل، و شبیه به لباس نظامیان با اسلحه است. که تماشاگران را به آرامش، خاموش کردن تلفن همراه، و نشستن بر روی صندلی باپرخاش و فریاد هدایت می کنند. نمایش در همان بدو ورود قراردادخود را با تماشاگران را اعلام می کند.که با نمایشی سرشار از خشونت و پرخاشگری طرف است. در واقع تماشاگران نمایش هم جزیی ازشاهدان وحاضران یا گروگان های این شش نفربازیگر،ونمادی ازدانشجویان دانشگاه ویرجینا هستند .و شاهد تمام حوادثی خواهند بود که بر سر «چو» می آید.
نمایش «مانیفست چو» بر اساس بازی سازی بازیگران و به کمک یک راهبر بزرگتر که توسط «مرحوم احمد آقالو» بازی شده و از طریق ویدئو پروژکشن پخش می شود به تماشاگران ارایه می شود بازیگران سعی می کنند با توجه به مستنداتی که در مورد «چو»وجود دارد دست به بازسازی قتل عام دانشگاه ویرجینا بزنند. پس می توان این نمایش را از نوع نمایش های مستند تلقی کرد. نمایشی که اولین حرکت های آن توسط «پتروایس »با نمایشنامه های« استنطاق»و« ماراساد» در نمایشنامه نویسی دهه(۶۰ )آلمان شکل گرفت. این نوع نمایش ها مسائل روز، به خصوص مسائل سیاسی را مورد توجه قرارمی دهند.«محمد رحمانیان »نیز طبق حادثه دانشگاه ویرجینا مدارک ،اسناد و اتفاقات مورد نظرش را در رابطه با «چو»جمع آوری کرده، و نمایش «مانیفست چو» را به اجرارسانده است.
مولفه هایی که در نمایش «مانیفست چو» وجود دارند بسیارند که تک تک به بررسی آنها خواهیم پرداخت. اصولا در هر جامعه ای خشونت ریشه در هنجارها و ناهنجاری های اجتماعی دارد به خصوص در جوامع غربی که پایبندی به بنیانی چون خانواده کمتر شده و روز به روز گسست و از هم گسیختگی روابط فرد با جامعه، خانواده و همسالان خود بیشتر می شود. درعین حال فرد خود را تنها و منزوی احساس می کند و

با استناد به نظر مسئولان بلندمرتبه کشور فیلمسازان ما به بلوغی رسیده‌اند که می‌توانند بخش‌هایی از سینما را اداره کنند. من فکر می‌کنم راه برون رفت خانه سینما از چنین مشکلاتی ایجاد همین پیوندها است.
صبح امروز نخستین نشست رسانه ای محمدمهدی عسگرپور؛ مدیر عامل خانه سینما با حضور نمایندگان رسانه های مختلف برگزار شد. وی در ابتدای این نشست گفت: این نخستین نشست رسمی من است. خانه سینما مرکز تولیدی و برنامه‌ساز نیست که در مورد برنامه‌ها، برپایی چند کارگاه آموزشی یا نمایش آثار برنامه‌ریزی کند. جامعه اصناف سینمای ایران در هر دوره باید استراتژی خود را ارائه دهد و ما قرار است در ارائه این برنامه‌ها اهداف کلی خانه سینما را مرور کنیم.
وی در ادامه افزود: این سینما در سال‌های اخیر ما را به جایی رسانده که باید بایستیم و درباره آن صحبت و بررسی کنیم که آیا این ساز و کار فعلی جوابگو هست یا خیر. یا این سینما به صلاح است به این رویه اداره شود یا نه. به هر حال در چند دوره گذشته با تلاش‌های مدیریت خانه سینما باید دید به چه نقطه‌ای رسیده‌ایم و تعریف ما به طور کلی از صنف چیست.
عسگرپور تصریح کرد: در خانه سینما به طور مثال گاهی اوقات حرکتی شکل می‌گیرد که به موضوع معیشت می‌پردازد. ولی در همان دوران باز ما شاهد شکایت‌هایی هستیم که می‌گویند چرا فعالیت‌ها فراتر از موضوع‌های صنفی نیست. به هر حال ما در حال تجربه کردن هستیم. ساختار تشکیلاتی خانه سینما به زودی به ۳۰ یا ۳۱ صنف می‌رسد.
وی تاکید کرد: باید نظامی مشخص به وجود آید و صنوف درجه‌بندی شوند.

با استناد به نظر مسئولان بلندمرتبه کشور فیلمسازان ما به بلوغی رسیده‌اند که می‌توانند بخش‌هایی از سینما را اداره کنند. من فکر می‌کنم راه برون رفت خانه سینما از چنین مشکلاتی ایجاد همین پیوندها است.
صبح امروز نخستین نشست رسانه ای محمدمهدی عسگرپور؛ مدیر عامل خانه سینما با حضور نمایندگان رسانه های مختلف برگزار شد. وی در ابتدای این نشست گفت: این نخستین نشست رسمی من است. خانه سینما مرکز تولیدی و برنامه‌ساز نیست که در مورد برنامه‌ها، برپایی چند کارگاه آموزشی یا نمایش آثار برنامه‌ریزی کند. جامعه اصناف سینمای ایران در هر دوره باید استراتژی خود را ارائه دهد و ما قرار است در ارائه این برنامه‌ها اهداف کلی خانه سینما را مرور کنیم.
وی در ادامه افزود: این سینما در سال‌های اخیر ما را به جایی رسانده که باید بایستیم و درباره آن صحبت و بررسی کنیم که آیا این ساز و کار فعلی جوابگو هست یا خیر. یا این سینما به صلاح است به این رویه اداره شود یا نه. به هر حال در چند دوره گذشته با تلاش‌های مدیریت خانه سینما باید دید به چه نقطه‌ای رسیده‌ایم و تعریف ما به طور کلی از صنف چیست.
عسگرپور تصریح کرد: در خانه سینما به طور مثال گاهی اوقات حرکتی شکل می‌گیرد که به موضوع معیشت می‌پردازد. ولی در همان دوران باز ما شاهد شکایت‌هایی هستیم که می‌گویند چرا فعالیت‌ها فراتر از موضوع‌های صنفی نیست. به هر حال ما در حال تجربه کردن هستیم. ساختار تشکیلاتی خانه سینما به زودی به ۳۰ یا ۳۱ صنف می‌رسد.
وی تاکید کرد: باید نظامی مشخص به وجود آید و صنوف درجه‌بندی شوند.

آیا موضوع یك نمایش كمدی همیشه به خود زندگی ارتباط دارد؟ بسیاری از هنرمندان و متفكران معتقدند زندگی بیش از آن كه تراژیك باشد، كمیك است و اگر كمدی‌‌نویس با رویكردی تحلیلگر و نكته‌بین به رخدادها بنگرد، موضوع‌های كمیك متنوعی را می‌تواند بیابد و با پردازشی ساختاری برای اجرای روی صحنه آماده كند.
اگر این حقیقت را بپذیریم، در آن صورت باید دست‌كم نیم‌نگاهی به سبك، شیوه و ژانر یك نمایش كمدی بیفكنیم. كمدی می‌تواند واقع‌گرایانه و نیز با رویكرد تخیلی و فانتزیك ارائه شود. معمولا در سبك واقعگرایانه، تناقضات و نبایدهای دور از انتظار و نیز موقعیت‌های خاصی كه همواره تفاوت‌های عمده‌ای با موقعیت‌های دیگر دارند و نیز عادات، گفتار، خلق و خو و رفتار خاص یك شخص یا قشر و طبقه اجتماعی معین نیز می‌تواند پس‌زمینه شكل‌گیری یك نمایش كمدی باشد. در نتیجه اگر بخواهیم برای پرسش نخست پاسخی بیابیم، باید گفت كمدی و فانتزی حتی اگر به شكلی بسیار تخیلی و افسانه‌ای هم ارائه شود، باز الزاما باید به برخی واقعیت‌های مربوط به زندگی انسان و خود او مرتبط باشند تا جنبه‌های متناقض و پارادوكس‌دار آنها به طور خلق‌الساعه هنگام تماشای نمایش به تحلیل درآیند و تماشاگر را به داده‌های نمایش بخنداند.
نمایش «كارناوال با لباس خانه» به نویسندگی و كارگردانی چیستا یثربی كه هم‌اكنون در تالار قشقایی و مجموعه تئاتر شهر اجرا می‌شود، نمونه‌ای بحث‌انگیز برای نگاه به نمایش كمدی است.
در نمایش كارناوال با لباس خانه به نویسندگی و كارگردانی چیستا یثربی با ۵ كمدی تك‌پرده‌ای كوتاه روبه‌رو هستیم كه تاملی كوتاه در این نوع نمایش را الزامی می‌كند.

نشست خبری مدیر مرکز هنرهای نمایشی صبح امروز درحالی برگزار شد که وی در اظهار نظری تازه از احتمال فروریزی کامل ساختمان تئاتر شهر به دلیل عملیات ساخت مترو در ضلع شمالی و عملیات ساخت مجتمع فرهنگی در ضلع جنوبی خبر داد.
حسین پارسایی در این نشست خبری که به منظور تشریح فعالیتهای دو ماهه اخیر مرکز هنرهای نمایشی در سالن کنفرانس تئاتر شهر برگزار شد با اعلام اینکه از زمان ریزش دیوار تالار قشقایی اقدام چشمگیری توسط هیچ نهادی صورت نگرفته است خاطر نشان کرد: متاسفانه دراین مدت فقط جلسه گذاشتیم و حرف زدیم و قول گرفتیم اما عمل شاهد هیچ اتفاق مثبتی دراین زمینه نبودیم .
وی افزود : با توجه به مطالعاتی که داشتم اگر این ریزش ادامه پیدا کند به دلیل اینکه سازه مجموعه تئاتر شهر مدور است، این ریزش باعث خواهد شد که نصف ساختمان تئاتر شهر به یکباره فرورریزد .
مدیر مرکز هنرهای نمایشی درمورد عملیات ساخت ایستگاه مترو در ضلع شمالی مجموعه تئاتر شهر هم گفت : متاسفانه با وجود جلسات و اعتراض‌‏هایی که از سوی ما و اهالی تئاتر چندی پیش برای ساخت ایستگاه مترو انجام گرفت اما چند روز پیش متوجه شدم که حفاری‌‏های انجام گرفته تا ۴۰ متری ستون‌‏های تئاتر شهر نیز ادامه پیدا کرده است .
پارسایی ادامه داد: در اینکه ایستگاه مترو و اماکن مذهبی باید در هر منطقه و شهری وجود داشته باشد شکی نیست و همه بدانند جامعه هنری کشور به هیچ عنوان منکر ساخت و ساز این اماکن تاثیر گذار و مذهبی نیست و به همین خاطر نباید به عده‌‏ای اجاز سوء استفاده بدهیم که از ادبیات ما تعبیر دیگری کنند . ما فقط خواهان این هستیم که اگر قرار است این اماکن درمحوطه‌‏های کناری مجموعه تئاتر شهر ساخته می‌‏شوند متناسب وضعیت این مجموعه که قلب تئاتر کشور است ساخته شوند .
وی تاکید کرد : از نطر من مجموعه تئاتر شهر یا برای عده‌‏ای مهم نسیت یا برای عده‌‏ای مهم است. اگرمهم است چرا به آسیب‌‏های آن توجهی نمی‌‏کنند و اگر توجه می‌‏کنند چرا تا این حد در ترمیم آن تاخیر دارند .
● ار تئاتر خصوصی در حاشیه جشنواره تئاتر فجر برگزار می شود
به گزارش خبرنگار ایلنا در ابتدای این نشست حسین پارسایی در پاسخ به سوالی مبنی بر برگزاری یا برگزار نشدن . . .

تالار سایه غروب این روزها مملو از تماشاگرانی است كه می‌آیند یكی از بهترین آثار شاعر و نویسنده اسپانیایی، فدریكور گارسیا لوركا را با اجرایی كاملا تئاتری ببینند.
یرما به كارگردانی رضا گوران اثری با غنای بصری از كار در‌آمده كه در عین حال قصه گویی‌اش را هم حفظ كرده است. بازی زیبای سهیلا گلستانی در نقش یرما كه جایزه بازیگر برتر زن را از جشنواره پیشین تئاتر نصیبش كرده ،گواهی‌است بر این مدعا كه با تماشای یرما، اوقات خوبی را در سایه خواهید گذراند و تفاوت عملكرد كارگردان در دو اثر متاخرش را خواهید دید. هر چند گوران ترجیح می‌دهد بگوید كه حاصل تلاش تك تك افراد گروه است و اصرار دارد از همه آنها سپاسگزاری كند؛ از بازیگران نمایش كه پا به پا ی او كار كرده‌اند و برایشان تئاتر مهم‌تر از پول بوده است، از گروه كارگردانی و دستیارانش، گروه طراحی صحنه و لباس و همه كسانی كه به هر شكلی با این مجموعه همكاری كرده‌اند.
یرما نمایشنامه‌شناخته شده‌ای حتی برای مخاطبان تئاتر است‌، اما این بار گویی یرما براساس یك دیدگاه اجرایی انتخاب شده تا آن طور به نمایش گذاشته شود كه كارگردان تصور و تجسم كرده است. یا به عبارتی دیدگاه‌های اجرایی منجر به انتخاب نمایشنامه شده است نه بالعكس. واقعا همین طور است؟
من همیشه یك‌ایده كلی در ذهنم دارم و می‌دانم كه قرار است چه بكنم. بعد از آن در جریان كار این‌ایده پرداخته می‌شود و جزئیاتش را تعیین می‌كنیم. مدتی پیش سفری به سوئیس و هلند داشتم و در كارگاه‌های كارگردانی شركت كردم. در این كارگاه‌ها شیوه‌های اجرایی متفاوتی را تجربه كردم. بله یرما متاثر از دیدگاه‌های اجرایی من انتخاب شد ولی در حین تمرین بر دیدگاه‌های من تاثیر گذاشت و روش كارگردانی مرا تكمیل كرد. اگر در جشنواره تئاتر فجر هم یرما را دیده باشید متوجه تفاوت‌های محسوس آن شده‌اید و دیده‌اید كه چگونه این نمایش از آن زمان تا اجراهای فعلی كامل‌تر شده است. این كامل شدن نتیجه صرف كارگردانی من نیست بلكه اثر خودش را كامل كرده است.
اصولا معتقدم كه تئاتر حیات دارد و می‌تواند خودش را تكمیل كند. شاید یك كارگردان سینما یا تلویزیون بتواند با نحوه تدوین فیلمش تغییرات زیادی در آن ایجاد كند‌اما در نهایت تغییرات او محدود به تعداد و نوع برداشت‌هایی است كه در دست دارد. ‌اما در تئاتر می‌توان هر روز تغییر كرد و پویاتر بود. در كارگردانی یرما ایجاد فضایی ایزوله و مینی مالیستی را در ذهن داشتم ؛ فكر می‌كنم روانكاوی شخصیت یرما و روایت این نمایشنامه كه همه چیزش از دریچه ذهن یرما تعریف می‌شود، هم این‌امكان را می‌داد كه به سمت این نوع كارگردانی بروم.

"دعوت" برای ابراهیم حاتمی‌کیا مثل پا گذاشتن به یک میدان مین و شروع تمرین فیلمسازی در ساحتی جدید است؛ اما در واقع یک آغاز محتاطانه و محافظه‌کارانه است برای ورود به سینمای اجتماعی.
"دعوت" روایت زنان در موقعیت‌های مختلف است که هر یک با پدیده کودک ناخواسته مواجه می‌شوند و برای حل مشکل به سقط جنین روی می‌آورند، ‌حاتمی‌کیا تلاش کرده مسئولیت پدر و مادر شدن را به جامعه گوشزد و بچه‌دار شدن را دعوتی بداند که کودکان بیگناه با آن مواجه می‌شوند و پدر و مادر حق ندارند نشانه مسلم خدا را پس بزنند یا پس بدهند.
نکته قابل توجه "دعوت" آن است که اولین فیلم حاتمی‌کیا است که مستقیم یا حتی غیر مستقیم به مفاهیم ایدئولو‍ژیکی چون جنگ و انقلاب و... ربط ندارد و در تولید آن ستاره‌هایی چون محمدرضا شریفی‌نیا، مهناز افشار، محمدرضا فروتن و... دعوت شده‌اند. این مولفه‌ها دیدن "دعوت" را با حساسیت و اشتیاق بیشتری برای مخاطبان مواجه می‌کند.
آمارهای خطرناک و رو به تزاید سقط جنین در محافل رسمی و غیر رسمی لابد بهترین دلیل بوده تا کهنه‌کارگردان جنگ به فکر ساختن فیلمی با موضوع سلب حق حیات از نوزادان ناخواسته بیفتد. این تغییر جسورانه ساحت فیلمسازی با توجه به شرایط زمان در جای خود می‌تواند نقطه‌ای مثبت در کارنامه حاتمی‌کیا ثبت شود.
باید توجه داشت که حاتمی‌کیا تقریبا در انواع روایت از جنگ به اشباع رسیده بود؛ از آغازی مثل "هویت"، "‌دیده‌بان" و "مهاجر" تا "آژانس شیشه‌ای" و "موج مرده" و "به نام پدر". جالب اینکه او قبل از هر منتقدی موقعیت اشباع‌شده خود را شناخت و پای به مرحله‌ای جدید از فیلمسازی گذاشت، ‌جسارتی که هر کارگردانی ‌به آن نزدیک نمی‌شود.
در "آ‍ژانس شیشه‌ای" حاتمی‌کیا پیچیده‌ترین، ‌کاملترین و جذابترین نوع روایت را از جنگ

از دیدگاه مدرنیستها هنر گستره‌ای است که در آن می‌توان به وحدت و استقلال دست یافت و راهی است که می توان با آن بسیاری از نابسامانیها را نظم بخشید اما در دیدگاه پست مدرنها دگرگونی و آشفتگی می‌تواند جزء ذاتی هنر باشد.
در دوران رنسانس فلاسفه بر این باور بودند که انسان موجودی اندیشمند و خرد محور است که در پرتو خرد می تواند مشکلات خویش را حل کند اما در دنیای پسامدرن این انسان عقل محور استیلای خرد خود را از دست داده و هنرمندان نیز به جای تاکید به خرد آدمی بیشتر بر ساحت ناخود آگاه ذهن پسامدرنیستها جستجوی هرگونه معنا و غایت را در زندگی بیهوده دانستند. هنرمند پسامدرنیست نیز درصدد نبود که به اثبات نظم و انسجام در ساحت طبیعی بپردازد بلکه سعی کرد شکل در هم ریخته واقعیت را به نمایش بگذارد.
از دیدگاه پسامدرنیستها حقیقت ثابتی وجود ندارد و هیچ چیز حقیقت نیست مگر آنکه کسی آن را در ذهن خود حقیقت بپندارد. بنابراین دانش و حقیقت امور ذهنی هستند که هر کس متناسب با حالات درونی خود در می یابد. بنابراین آنچه ما حقیقت می‌پنداریم جایگاه آن در درون آدمیان بوده و به عوامل مختلفی چون زمان و مکان و فرهنگ و جامعه بستگی دارد.
در هنر پسامدرن معیارهای عقلی جای خود را به مسائلی بدون انسجام داد. پسامدرنیستها موضوع اصلی هنر را در ضمیر ناخود آگاه بشری جستجو می کردند اما از سوی دیگر به دلیل توجه بیش از حد به دنیای درون خود را در تقابل با ارزشهای حاکم بر جامعه قرار می دانستد.
از ویژگی های هنر مدرنیستی را می توان خود پایندگی آن دانست بدین معنا که

وحشتناک زیباست ...

http://www.ziddu.com/downloadlink.php?uid=b7CelJaqbbKZnOKnaKqhkZSrZaycmZaq8

باکیفیت 128k

حجم : 3.43 m

دستشان از دیرباز با قلم زدن، بافتن، كوفتن و... و نوازش‌كردن آشناست. باید دل داشت تا فهمید این دست‌ها، زن و مرد و پیر و جوان نمی‌شناسد؛ چرا كه آمده است به بی‌ارزش‌ترین مواد خام، نقشی و رنگی بدهد تا جان‌بخشی و تولد را از نو معنا كند.وقتی چوب خشك درختان چون موم از عشق نرم می‌شود، وقتی میله‌های آهنی سرد در برابر آتش نگاه هنرمندشان تاب نمی‌آورد و آب می‌شود، چگونه می‌توان گذاشت و گذشت و مهربانی دست‌ها را از یاد برد؟ این دست‌ها امروزی نیست. هزاران سال است در كار شیدایی است.
این دست‌ها امروزی نیست، ولی مدت‌هاست كه سنگ برداشته و محكم بر سینه می‌كوبد تا بلكه فریادرسی پیدا شود و اصالت عشق زنده بماند، اصالتی كه هیچ‌ جای دنیا هنوز نتوانسته آن را رج بزند و بی‌هویتش كند.
امروزه هرچند بیش از ۲۵۵ رشته صنایع دستی در كشور شناسایی شده، اما متاسفانه به دلایل متعددی مانند تامین نبودن معاش هنرمندان، تغییر كاربری صنایع دستی و تبدیل شدن به تزیینات ویترین منازل و... بسیاری از آنها در حال فراموشی و منسوخ شدن است. این گزارش به هنر فراموش شده شعربافی و وضعیت آن در حال حاضر پرداخته شده است.
شعر به فتح حرف شین به معنای موی انسان یا حیوان و به پارچه‌های سیاهی گفته می‌شوند كه از جنس ابریشم هستند و در آنها به صورت راه راه از رنگ‌های دیگر استفاده شده است. شعر هم در یزد بافته می‌شود و هم در كاشان! اما شعرهای كاشان معروف‌ترند. تاریخ دقیق اولین دستگاه بافندگی معلوم نیست. شاید بتوان گفت هنر پارچه بافی در ایران قدمت چند ساله دارد.
در حال حاضر حدود ۵۰ دستگاه شعربافی در محله‌ها و

با اكبر زنجانپور درباره دنیای بازیگری و «كارآگاهان»

چهره‌اش خسته‌تر از همیشه بود. بخوبی می‌شد تكیدگی را در چهره‌اش دید. حرف‌هایش مثل چهره‌اش خسته بود. می‌گوید: تمام زندگی‌ام را وقف تئاتر كردم. پشیمان نیستم، اما رنج‌های بسیاری كشیدم. از وقتی برای اولین بار روی صحنه تئاتر رفت تا زمانی كه دكتری افتخاری وزارت ارشاد را دریافت كرد سال‌های زیادی می‌گذرد؛ اما هنوز تئاتر همه چیز اوست.
اكبر زنجانپور پرونده قابل قبولی در تئاتر دارد، اگرچه نتوانست این موفقیت را در سینما و تلویزیون به دست آورد. با او از سال‌های جوانی‌اش سخن گفتیم. اگرچه بهانه ما، نقش حاتم در سریال «كارآگاهان» بود.
بازیگری را از زمان دانشجویی آغاز كردید. از این شروع برایمان بگویید.
به صورت حرفه‌ای در سال ۱۳۴۵ با بازی در تئاتر «چوب زیر بغل» روی صحنه تئاتر رفتم كه در این نمایش نقش اول را هم به عهده داشتم؛ البته پیش از آن در دوران مدرسه تئاتر بازی می‌كردم، اما نه به شكل حرفه‌ای.
● بازی در تئاتر اولین گزینه شما بود؟
▪ بله.
● در تئاتر به دنبال چه چیزی بودید؟
▪ نمی‌دانم، چون در دوران جوانی بیشتر ناخودآگاه آدم است كه او را به حركت وامی‌دارد. بازی در تئاتر را دوست داشتم و هیچ وقت هم به دنبال دلیلش نبودم، اما بعدها كم‌كم متوجه شدم كه با این حرفه عجین شده‌ام و دیگر نمی‌توانم از آن جدا بشوم.
● در ابتدا الگوی خاصی هم داشتید؟ این كه مثلا سبك بازی هنرپیشه‌ای را بپسندید و

رؤیای نیمه شب پائیز نمایشی آرمانخواهانه است؛ اثری ایده آلیستی با تعلق خاطر تمام و تمام به آنچه كه در ساختار اخلاقیات به عنوان خوب، روشنی و شفافیت تعریف می شود. انسان در این نمایش تصویری مه آلوده دارد؛ مه آلوده و بی قرار در بطن گرافیك شهر ، گریزان از زندگی شهر و در پی گریز به خلوتی كه تا قبل از رسیدن به موقعیت آرمانخواهی ، یك خلأ است؛ یك خلأ فكری و فلسفی و شاید یك یأس فلسفی كه همواره تجربه اش برای هركسی بوده و یا خواهد بود. دیالوگ های رادیویی و تكنیك های شنیداری ابتدای نمایش همواره آغازی ذهنی را برای بافت كلی نمایش تعریف می كنند. شهری پر از ازدحام. دارم فرار می كنم از همه چیز.
از همه كس. از ازدحام ایستگاه های مترو، ویترین، كتاب فروشی ها

فیلم سینمایی "همخانه" ساخته مهرداد فرید که بر اکران سینماهاست یک کمدی رمانتیک درباره همجواری اجباری یک دختر و پسر جوان و تأثیرپذیری آنهاست که با وجود مستعد بودن به مخاطب خود باج نمی‌دهد.
فرید در دومین فیلم سینمایی‌اش تلاش کرده در عین وامداری به تعریف خاص خود از سینما که به تعریفی تازه از سینمای مستقل پهلو می‌زند، رویکردی تازه به جذب مخاطب داشته باشد که به عنوان یکی از وزنه‌های تعیین کننده در گردش چرخ اقتصاد سینمای ایران مطرح است.

مهرداد فرید پس از سال‌ها سابقه کار مطبوعاتی و ساخت چند فیلم کوتاه به دیدگاهی ویژه به دنیای سینمای حرفه‌ای روی آورد و حاصل این تجربیات و نگاه خاص، فیلم مهجور "آرامش در میان مردگان" شد که با توجه به فضا و حال و هوای تقارن مرگ و زندگی و دغدغه‌هایی خاص که مخاطب پسند نبود، نتوانست در گیشه موفق ظاهر شود.
فیلم هر چند از حضور بازیگران حرفه‌ای تئاتر بهره می‌برد، ولی این وجه در کنار نگاه حرفه‌ای حاکم نتوانست کار را به عنوان یک اثر مستقل حرفه‌ای در ذهن همان اندک مخاطب هم ماندگار کند و این گونه است که فیلم دوم فرید را می‌توان به منزله شروع دوباره او برای تثبیت جایگاه حرفه‌ای یک فیلمساز در سینمای مستقل قلمداد کرد.
مروری بر روند شکل گیری دیدگاه فرید که با فیلم "همخانه" برجسته شده از جایی اهمیت پیدا می‌کند که او هر چند در فیلم اولش از مولفه‌های مخاطب پسند برای باج دادن به تماشاگر پرهیز کرد، در فیلم دومش گامهایی هوشمندانه به سوی مخاطب برداشت ولی همچنان زاویه دید خاص خود را حفظ کرد و به مخاطب باج نداد.
این ویژگی می‌تواند در وجوه مختلف فیلم مورد تحلیل و ارزیابی قرار بگیرد. در اولین گام ایده اولیه فیلم "همخانه" به نوعی موقعیتی حساس و

بغض