به دنبال استراتژیست شدن

keygen برای nero9.0-hd

جنگ در غزه را باید بازتاب عملی سیاست خارجی دولت جدید آمریکا در قبال خاورمیانه دانست. بسیاری بر این باور بودند که تغییر غیر از جذاب بودنش، تصمیمی است از درون سیستم سیاسی و حاکمیت آمریکا برای عبور از یک دور تجربه تلخ و سخت و گذار از بحرانهایی که در نتیجه سیاستهای غلط آمریکا در چند دهه گذشته گریبان این ابر قدرت را می‌فشارد.
اما به قول آن هنرپیشه معروف آمریکایی حکومت و نظام سیاسی آمریکا یک نظام امپریالیستی است. بنابراین فرقی نمی‌کند که اوباما رییس‌جمهور باشد یا ژنرال پینوشه. همه برای بدست آوردن قدرت و حکومت و بقای آن می‌آیند و برای حفظ خود هر کاری که لازم باشد انجام می‌دهند، دولت بوش با برهم زدن موازنه جهانی که پس از فروپاشی شوروی به شدت تضعیف شده بود جنگ علنی را به بخش جدایی ناپذیر از سیاست خارجی خود تبدیل کرد و پس از آن جهان به شدت ناامن شد. وی در اوج تمایلات جهان گشایانه خود تلاش کرد تا با درست‌کردن تابستانی داغ برای خاورمیانه موجود جدیدی را بزاید و به همین دلیل ناچار شد از روی اجساد زنان و کودکان لبنانی عبور کند. این حرکت نه تنها تحولی در جهت منافع آنان نداشت بلکه اوضاع منطقه و جهان را پیچیده‌تر و پایه‌های حکومت‌های مورد حمایت خود در منطقه را سست‌تر کرد.
دولت اوباما هم پیش از آنکه اطاق‌کار جدید خود را تحویل بگیرد زمستان سردی را در غزه بوجود آورد تا ثابت کند که هیچ تفاوتی با گذشتگان خود ندارد و تا چند روز دیگر از روی فرش قرمزی که آغشته به خود صدها زن و کودک فلسطینی وارد کاخ سفید می‌شود.
اما این‌بار همه چیز متفاوت است. آغاز حملات کور به مردم بی‌دفاع و کشتار زنان و کودکان حقایق بزرگی را آشکار ساخته است.
مهمترین این دلایل آشکار شدن ضعف‌های ساختاری در تامین امنیت و پشتیبانی سیاسی از رژیمی است که در طول ۵ سال گذشته دایماً رو به افول بوده و از قدرت طراحی و مقابله با بحرانهای پیش‌رو بازمانده است. رژیمی که

 تعزیه‌خوانان گله‌ كردند.گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.

گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.
● «تعزیه» ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است
مرشد محسن میرزاعلی جوان‌ترین نقال و پرده‌خوانی است كه این روزها در مجموعه‌ی تئاترشهر به اجرای برنامه می‌پردازد؛ او كه از نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، درباره‌ی داشتن گروه ثابت برای اجرای برنامه به خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، می‌گوید: خوشبختانه گروه ثابتی با نام حضرت رقیه(س) داریم و از این بابت مشكلی نیست. اما در كل تعزیه ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است. امروز هم به همت چند تن از دوستان تئاتری است كه كاری برای اعضای این گروه‌ها انجام می‌شود.
او یكی از راه‌های برون رفت از مشكلات فعلی گروه‌های تعزیه را، استفاده از تمام تعزیه‌خوانان دانست.
محسن میرزاعلی توضیح می‌دهد: مشكل زمانی حل می‌شود كه همه سرگرم كار باشند و كارها باید به طور عادلانه میان همه تقسیم شود. هر یك از تعزیه‌خوان‌ها هنر خاص خود را دارد كه باید از آن بهره‌مند شویم. نباید روابط را جایگزین ضوابط كرد.
این مرشد هنرمند ۲۵ساله كه همراه پدرش مرشد ابوالحسن میرزاعلی كار می‌كند، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوان دو نیاز اصلی دارد، حق خودش را به طور عادلانه دریافت كند و امكان بروز و ظهور هنرش را داشته باشد.
● اصالت تعزیه را از بین برده‌اند
اما پدر این هنرمند، مرشد ابوالحسن میرزاعلی كه از جمله نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوانی كار دایمی نیست، بلكه هرزمان كاری داشته باشند با عده‌ی بخصوصی همكاری می‌كنند.
او كه پنج شش سالی است، تعزیه‌خوانی را كنار گذاشته می‌گوید:

نمایش مانیفست چو؛ خشونت، پرخاشگری، مهاجرت و بی عدالتی را در جوامع از هم گسیخته روایت می کند و حکایت آدمی به انتها رسیده و خسته از زندگی است.
این نمایش به زبان انگلیسی اجرا می شود و اولین نکته ای که در بدو ورود به سالن نمایش توجه هر بیننده ای را جلب می کند. بازیگرانی با لباس هم شکل، و شبیه به لباس نظامیان با اسلحه است. که تماشاگران را به آرامش، خاموش کردن تلفن همراه، و نشستن بر روی صندلی باپرخاش و فریاد هدایت می کنند. نمایش در همان بدو ورود قراردادخود را با تماشاگران را اعلام می کند.که با نمایشی سرشار از خشونت و پرخاشگری طرف است. در واقع تماشاگران نمایش هم جزیی ازشاهدان وحاضران یا گروگان های این شش نفربازیگر،ونمادی ازدانشجویان دانشگاه ویرجینا هستند .و شاهد تمام حوادثی خواهند بود که بر سر «چو» می آید.
نمایش «مانیفست چو» بر اساس بازی سازی بازیگران و به کمک یک راهبر بزرگتر که توسط «مرحوم احمد آقالو» بازی شده و از طریق ویدئو پروژکشن پخش می شود به تماشاگران ارایه می شود بازیگران سعی می کنند با توجه به مستنداتی که در مورد «چو»وجود دارد دست به بازسازی قتل عام دانشگاه ویرجینا بزنند. پس می توان این نمایش را از نوع نمایش های مستند تلقی کرد. نمایشی که اولین حرکت های آن توسط «پتروایس »با نمایشنامه های« استنطاق»و« ماراساد» در نمایشنامه نویسی دهه(۶۰ )آلمان شکل گرفت. این نوع نمایش ها مسائل روز، به خصوص مسائل سیاسی را مورد توجه قرارمی دهند.«محمد رحمانیان »نیز طبق حادثه دانشگاه ویرجینا مدارک ،اسناد و اتفاقات مورد نظرش را در رابطه با «چو»جمع آوری کرده، و نمایش «مانیفست چو» را به اجرارسانده است.
مولفه هایی که در نمایش «مانیفست چو» وجود دارند بسیارند که تک تک به بررسی آنها خواهیم پرداخت. اصولا در هر جامعه ای خشونت ریشه در هنجارها و ناهنجاری های اجتماعی دارد به خصوص در جوامع غربی که پایبندی به بنیانی چون خانواده کمتر شده و روز به روز گسست و از هم گسیختگی روابط فرد با جامعه، خانواده و همسالان خود بیشتر می شود. درعین حال فرد خود را تنها و منزوی احساس می کند و

در سال ۲۰۰۸ میلادی شاخص همه بورس های جهان سقوط کرد و بازارهای سهام در پایان سال با درصدهای منفی به کار خود پایان دادند.بحران اقتصادی پیش آمده در این سال اصلی ترین عامل برای ورشکستگی تولیدکنندگان بزرگ، بانک ها و شرکت های چند ملیتی، بیکاری های گسترده، کاهش سرمایه گذاری، نبود نقدینگی و افت شدید شاخص ها در بورس های کشورهای مختلف جهان بود. این بحران تا جایی پیش رفت که در آخرین روز از سال میلادی ۲۰۰۸ هیچ بورسی شاخص مثبت به سهامداران نشان نداد تا عملکرد بورس ها نسبت به سال ۲۰۰۷ میلادی منفی رقم خورد.
تازه ترین داده های شرکت حسابداری و مالیات «ارنست» و «یانگ» در چین نشان از آن دارد که مجموع سرمایه های بورس های جهان در ۱۱ ماه ابتدایی سال ۲۰۰۸ حدود ۵۰ درصد کمتر از دوره مشابه سال ۲۰۰۷ بوده است.
اعلام ورشکستگی برخی شرکت های بزرگ موجب تشدید بی اعتمادی ها به بازارهای مالی شد، به طوری که بحران اقتصادی آمریکا که از رکود حوزه مسکن آغاز شده بود، به سایر بخش های اقتصادی تسری یافت تا بازارهای مالی جهان را درگیر بحران کند.
در این بین کاهش شدید نقدینگی و عدم توانایی وام گیرندگان برای بازپرداخت تسهیلات موجب ورشکستگی تسهیلات دهندگان و افت شدید قیمت سهام در بورس های مختلف شد.
● وضعیت بورس ایران
هرچند که بورس ایران نتوانست از بحران اقتصادی پیش آمده در امان بماند، اما

از آخرین باری كه داور ایرانی قضاوت دربی تهران را به عهده داشته است، بیش از ۱۳ سال می‌گذرد. قضاوت نه‌چندان مطلوب احمد ابهران، دیدار ۳۰ دی ۱۳۷۳پرسپولیس و استقلال را ناتمام گذاشت. جنجال دقیقه ۸۸ آن مسابقه سرآغازی برای قضاوت داوران خارجی در دربی پایتخت بود تا شاید با این روش از هیجانات و حواشی كاذب این دیدار پرهیاهو كاسته شود.
امید به فراهم شدن بستری مناسب برای حضور داوران ایرانی در این مسابقه به سال آینده و دیداری دیگر پیوند زده شد تا امروز كه دوباره پرونده حضور داور ایرانی در این دیدار گشوده شده است.
شكی نیست كه قضاوت یك داور از كشورمان در چنین دیدار بزرگ و حساسی در صورت موفقیت‌آمیز بودن از نظر بین‌المللی پیامدهای مثبتی برای جامعه داوری ایران خواهد داشت، اما آیا در طول این سال‌ها اقدامات لازم برای فراهم شدن بستری مناسب نزد تماشاگران، بازیكنان و مربیان انجام شده‌است؟
درست است كه اشتباه‌های داوری جزیی از این حرفه است و حتی هر داور ناگزیر در طول یك قضاوت مرتكب آن خواهد شد، اما داستان دیدار پرسپولیس و استقلال در كشور ما چیزی فراتر از یك دیدار عادی است كه اشتباه‌های حتی سهوی یك داور براحتی در آن پذیرفته شود.
نگاهی به آنچه در طول ۱۳ سال گذشته بر داوری‌های دربی گذشته است، بیانگر اشتباه‌های فاحش برخی داوران خارجی است. از ساندروپول مجاری و اشتباه‌هایش در دربی سال ۷۴ تا قضاوت نه‌چندان درست داوران عربستانی بسیار پیش آمده كه بازی تحت تاثیر قضاوت‌های نادرست تغییر نتیجه بدهد؛ اما اتفاقات پس از بازی قسمت مهم‌تر این ماجرا بودند. داور بسرعت ایران را ترك كرده و بدون آن‌كه اشتباه‌هایش در دیدارهای بعدی به عملكردش خدشه‌ای وارد كند به همان سرعت هم به دست فراموشی سپرده شده است؛ اما آیا داور ایرانی می‌تواند بار سنگین اشتباه‌های احتمالی در این دیدار را به دوش بكشد و مثلا چند هفته بعد دوباره دیداری از پرسپولیس و استقلال مقابل حریفانشان را بی‌دردسر سوت بزند؟
پیش‌داوری‌های احتمالی تماشاگران درباره برخی داورانی كه نامزد قضاوت این مسابقه هستند، تغییر رفتار بازیكنان در میدان به دلیل

در حالی كه سال ۲۰۰۸ پایان یافته است كارشناسان معتقدند آثار و نتایج ۹ تحول مهم اقتصادی در این سال همچنان نقل محافل اقتصادی و رسانه ای در سال ۲۰۰۹ خواهد بود.
به نقل از آسوشیتدپرس، كشورهای جهان به ویژه امریكا در سال ۲۰۰۸ بدترین وضعیت اقتصادی را از دهه ۱۹۳۰ به این سو تجربه كردند.به طور كلی در این سال ۹ رویداد مهم رخ داد.
● ورشكستگی بانك های امریكایی نقطه آغاز بحران بود
-نخستین رویداد مهم سال ۲۰۰۸ در آستانه ورشكستگی قرار گرفتن موسسه بیر استرنز امریكا بود كه هر سهم این موسسه به قیمت ۱۰ دلار به موسسه جی پی مورگان فروخته شد . قیمت سهام این موسسه مالی سال گذشته بیش از ۱۵۴ دلار داد و ستد می شد .
موسسه مالی لمن برادرز هم بعد از ۱۰۰ سال فعالیت ، طی ماه سپتامبر اعلام ورشكستگی كرد . ورشكستگی و بحران مالی موسسات مالی و بانكهای امریكایی ، سرمایه گذاران بین المللی را با شوك جدی روبرو كرد .
پس از ورشكستگی موسسه لمن برادرز ، دولت آمریكا و مقامهای فدرال رزرو و وزارت دارایی به فكر نجات سایر بانكها و موسسات مالی این كشور افتادند . دیگر مردم آمریكا به هیچ بانك سرمایه گذاری اعتماد نداشتند و بازار سهام نیز با نااطمینانی شدیدی روبرو شد .
بر اساس نظرسنجی آسوشیتدپرس ، اخبار مربوط به تحولات وال استریت در صدر اخباری بود كه مردم آمریكا روزانه آن را دنبال می كردند . كاهش شدید قیمت مسكن در آمریكا و افزایش بی خانمان ها در این كشور موجب كاهش ارزش سهام شركتها و صندوق های مسكن شد . موسسه مالی واشنگتن میوچوال نیز با ۳۰۷ میلیارد دلار دارایی ، طی ماه سپتامبر اعلام ورشكستگی كرد كه این بزرگترین ورشكستگی بانكها در تاریخ آمریكا به شمار می رود . بانك امریكا تصمیم گرفت موسسه مالی مریل لینچ را در اختیار بگیرد . موسسه مالی واشوویا آمادگی خود را برای خرید موسسه سرمایه گذاری فارگو اعلام كرد .
بانكهای سرمایه گذاری گلد من ساش و مورگان استنلی نیز یك شبه به بانكهای تجاری تبدیل شدند . دولت امریكا ۱۵۰ میلیارد دلار به شركت بیمه ای آی جی وام داد . دولت آمریكا همچنین كنترل موسسات مالی فانی مائه و فردی ماك را بر عهده گرفت .
● بحران در بخش مسكن امریكا تشدید شد
- تشدید بحران در بخش مسكن امریكا دومین پدیده اقتصادی مهم بود. با استفاده از

هر كودكی كه هم اكنون نظاره گر بمباران های غزه و بی رحمی های اسرائیل است، نیروی بالقوه درگیری های آینده خواهد بود.
روزنامه گاردین در مقاله ای نوشت: اسرائیل چنان مبهوت قدرت نظامی خود شده است كه فقط توسل به زور را راه مقابله با دشواری ها می داند.
"جاناتان فریدلند" در مقاله ای در پایگاه اینترنتی گاردین نوشت: همه كسانی كه ناظر خونریزی در غزه هستند، بخوبی می دانند كه چه كسی «قربانی بی‌گناه» و چه كسی «جنایتكار» است؟ حتی اگر تل آویو به مدد ابزارهای رسانه ای و متحدان غربی اش سعی كند این «واقعیت آشكار» را پنهان كند.
هر دو طرف، درگیری را از دیدگاه خود تفسیر می كنند؛ از نظر حامیان فلسطینیان، اسرائیل جنایتكار جنگی است كه از هوا و شاید بزودی از طریق زمین، مردم غزه را به خاك و خون می كشد و مدعی است كه فقط حماس را هدف قرار داده است. اسرائیل نیز سعی دارد خود را «قربانی» جلوه دهد؛ نقشی كه باورپذیذری آن برای افكار عمومی جهان به واسطه رفتار بسیار خشن و خونریزانه علیه فلسطینیان، بسیار سخت و دور از ذهن است.
در ادامه مقاله آمده است: اسرائیل امیدوار است از این طریق قدرت نظامی، بازدارندگی خود را كه در جنگ ۲۰۰۶ لبنان ضربه سختی به آن خورد تثبیت كند و حماس را به پیروی از یك آتش بس پایدار وادارد، اما سوالات زیادی در این مورد مطرح است.
چه معلوم وقتی تانك های اسرائیلی وارد غزه شوند، در خیابان های خاكی و باریك اردوگاه‌های آوارگان، زمین گیر نشوند؛ از اینرو بهتر است اسرائیل اگر خواستار آرامش است، اول ماشین جنگی اش را به گوشه ای پارك كند!
دوم اینكه اسرائیل می خواهد به سیطره حماس در غزه پایان دهد، اما همیشه به طریق اشتباه در صدد چنین كاری بر آمده است. رهبران خوش خیال اسرائیل معتقدند اگر غزه یا لبنان را بكوبند، مردم، حماس یا حزب الله را مقصر قلمداد خواهند كرد، اما این استراتژی جواب نداده است؛ مردم غزه این اسرائیل را عامل بدبختی خود می دانند نه حماس و حزب الله را.

زن سكوت كرده بود وقتی آب پاكی را روی دستش ریختند. تمام آرزوها یكجا پتك شد توی سرش. تمام طعنه‌ها و زخم‌زبان‌ها بغض شد توی گلویش، مثل سنگ. آن همه دارو و درمان، عكس، آزمایش، دور باطل رفتن‌ها و نتیجه نگرفتن‌ها دیگر دنیا برایش به پایان رسیده بود. تمام ۸ سال گذشته را خلاصه كرد در چند ثانیه. سالن انگار می‌چرخید دور سرش. همه آن حرف‌ها، گوشه و كنایه‌ها، دلسوزی‌ها، تنهایی اشك ریختن‌ها و...
نگاهش یخ زد روی لبخند پرستار كوچولویی كه تقاطع چهره و انگشتش تركیدن بغضش را به وقت دیگری موكول می‌كرد: هیس! اما برای او سكوت دیگر تنها صدایی بود كه تا ابد خودش را توی خانه به رخ می‌كشید. قدرتمندتر از صدایی كه در گوش زن زنگ گرفته بود: متاسفم ! شما نمی‌توانید مادر شوید.
چشم كه می‌گردانم، همه جور آدمی را اینجا می‌بینم. از زن جوانی كه ظاهرش نشان می‌دهد بیشتر از بیست و چند سال نداشته باشد تا زنان میانسالی كه اگر جایی جز اینجا می‌دیدمشان فكر می‌كردم حداقل یكی دو فرزند نوجوان یا جوان در خانه داشته باشند، از مسن تر‌های پرونده به دست بگذریم كه دیدنشان یكی از صحنه‌های جالب و البته سوال برانگیز اینجاست.
مانتویی، چادری، زنان خیلی شیك پوش و به قول معروف باكلاس تا زنان شهرستانی كه با چادر رنگی سرشان روی صورت خود را پوشانده‌اند و مظلومانه سر به زیر انداخته‌اند.
اما همه این زنان یك وجه مشترك دارند این‌كه از چشیدن طعم شیرین مادری محرومند و مركز درمان ناباروری رویان آخرین راه برای زنانی است كه می‌خواهند لذت در آغوش كشیدن فرزندی از گوشت و پوست خود را بچشند.
وارد حیاط كه می‌شوم اولین صحنه‌ای كه توجهم را به خود جلب می‌كند حضور خانواده‌هایی است كه روی موزاییك‌ها و چمن كاری‌های محوطه به فاصله نه چندان دوری از یكدیگر بساط چای و ناهار را پهن كرده‌اند و انگار كه به پیك نیك آمده باشند به خوردن مشغولند. نوع پوشش و وضع ظاهری شان به همراه ساك‌های كوچك و بزرگی كه همراهشان است نشان می‌دهد اهل اینجا نیستند و از شهر دیگری آمده‌اند.
در سالن وسیع طبقه اول ساختمان دست كم ۴۰۰ ۳۰۰ نفر مرد و زن پرونده به دست روی صندلی‌ها به انتظار نوبتشان نشسته‌اند یا