علم , اطلاعات , ادب و هنر

دست‌های لرزانش را كه در برابرم دراز می‌كند، كاغذهایی خیس شده از عرق را نشانم می‌دهد؛ چند ورق كاغذ تا شده به همراه تصویری از یك چك. مبلغش را می‌خوانم؛ ۱۷۰ میلیون ریال. مبلغ زیادی است. می‌گوید یكی از اقوام نزدیكش این چك را در ازای ۱۷ میلیون تومانی كه قرض گرفته، به او داده است؛ اما وقت سررسید چك، آمرانه از او خواسته تا چند روزی صبر كند كه او نیز چند ماه برای رسیدن به پولش صبر كرده است.
مرد كاغذهای درون جیبش را هم بیرون می‌ریزد تا اثبات كند درست می‌گوید. او دستخطی از بدهكار گرفته تا به همه نشان دهد كه او مدیون و بدهكار است؛ ولی حالا بدهكار، طلبكار شده است. مرد كه می‌فهمد خبرنگارم، بغضش می‌تركد و از روزهایی می‌گوید كه به خاطر از دست دادن این پول، او و خانواده‌اش دچار فقر شده‌اند. مرد كه دیگر نمی‌تواند روی دو پا بایستد، روی بلوك‌های سیمانی كنار دادسرا می‌نشیند و تعریف می‌كند اگر ۲ سال پیش اشتباه نمی‌كرد و بدهكار را به زندان نمی‌انداخت، او دیگر از پشت میله‌های زندان، او و خانواده‌اش را تهدید به مرگ نمی‌كرد. رضا س هم كنار ما روی بلوك‌های سیمانی نشسته است و یك كیسه پر از كاغذ به همراه دارد. او نیز یك‌سالی می‌شود كه پله‌های دادگاه را بالا و پایین می‌كند تا ثابت كند كه عده‌ای ناشناس یكی از خانه‌های خالی‌اش را به ناحق تصرف كرده‌اند.
حالا او تا مدتی نامعلوم باید صبر كند تا ببیند آیا قاضی پرونده، او را كه سند ملكی‌اش مفقود شده است، صاحب اصلی می‌شناسد یا نه. فقط كافی است چند دقیقه‌ای روبه‌روی در ورودی دادگاه‌ها و دادسراها بایستید تا چند مورد از این پرونده‌ها را كه شاكیانش گرد زمان بر چهره دارند ببینید؛ همان آدم‌هایی كه روند رسیدگی به دعاوی‌شان بیش از اندازه طول كشیده است. این یك واقعیت است كه در كشور ما، رسیدن به حق و حقوق قانونی، روندی زمانبر است؛ به طوری كه دست‌اندركاران امر قضا نیز خود منصفانه از این مساله گله می‌كنند. سال ۸۷ هنوز روزهای نخستین خود را سپری می‌كرد كه آیت‌الله هاشمی شاهرودی از معاون اول قوه‌قضاییه و سازمان بازرسی كل كشور خواست تا طرحی را برای تعیین سقف زمانی مشخص در رسیدگی به پرونده‌ها در محاكم دادگستری، مراكز اداری و اجرایی كشور تهیه و تدوین كنند. این اظهارنظر نشان می‌دهد مسوولان قضایی بر وجود اطاله دادرسی در این سه حوزه اذعان دارند هرچند بعضی اوقات فرآیند دادرسی آنقدر به درازا می‌كشد كه اگر حكم صادره به نفع داد‌خواه هم باشد، دیگر كار از كار گذشته است.
● پرونده‌های خانوادگی

علیرضا نیكبخت ۱۴ بازی، صفر گل ابراهیم توره ۹ بازی، ۲ گل آمار خنده داری است (!) بخوانید تأسف آور. خط حمله ۷۰۰ میلیون تومانی پرسپولیس ظرف تقریباً ۱۲ هفته فقط ۲ ، ۳ گل زده است!
اینكه چرا در مورد یكی از هجومی ترین تیم های حاضر در فوتبال ایران چنین اتفاقی افتاده است جای بحث دارد. نیكبخت سنگین است، توره چطور؟ اینكه بخواهیم خط حمله سرخپوشان را با متر نیكبخت بسنجیم جفایی است در حق ابراهیم توره زیرا او نه فقط در قیاس با علیرضا از آمار مناسب تری برخوردار است، بلكه به لحاظ فیزیكی نیز آماده تر از او به نظر می رسد.
پس مشكل ارتش سرخ ها نمی تواند مشكل نداشتن بازیكن باشد و این كم گل زدن یا گل نزدن را باید به حساب دیگر موارد گذاشت. كدام زوج؟ كدام پاسور؟ اگر پرسپولیس مهاجمی با ویژگی های برهانی را داشت امروز به مشكل گلزنی مهاجمانش - بخوانید خط حمله اش- برنمی خورد زیرا اغلب هافبك های سرخپوش در دادن پاس به فضا تبحر دارند و این در حالی است كه مهاجمان كنونی این تیم با حركت و جاگیری در فضا غریبه هستند.
بدین ترتیب خبری از زوج های همگون نیست و در نتیجه پاسوری هم پیدا نمی شود كه بتواند برای این خط حمله (با مختصات فنی ای كه دارد) موقعیت سازی كند. ایوان كه افت كرد بسیاری از كارشناسان مشكل پرسپولیس را بدنی قلمداد می كنند اما نگارنده بر این باور است كه این تیم مشكل مهمتری نیز داشته است. مشكلی به نام عدم ثبات در به كارگیری یك روش مشخص؛ روشی كه منطبق با قابلیت های بازیكنانش باشد. آری سرخپوشان در طول فصل مدام تغییر روش داده و به دلیل تعویض ۳ سرمربی با ۳ طرز فكر مختلف، هر چند هفته یك بار تغییری بزرگ را تجربه كرده اند.
در همین گیر و دار بازیكنی نظیر ایوان پترویچ كه به درك متقابل از جنس بازی توره و نوع پاس هایی كه او می خواهد رسیده بود، دچار افت شد تا عملاً كانال ارتباطی خط میانی پرسپولیس با خط حمله این تیم دچار اختلال شود.

keygen برای nero9.0-hd

جنگ در غزه را باید بازتاب عملی سیاست خارجی دولت جدید آمریکا در قبال خاورمیانه دانست. بسیاری بر این باور بودند که تغییر غیر از جذاب بودنش، تصمیمی است از درون سیستم سیاسی و حاکمیت آمریکا برای عبور از یک دور تجربه تلخ و سخت و گذار از بحرانهایی که در نتیجه سیاستهای غلط آمریکا در چند دهه گذشته گریبان این ابر قدرت را می‌فشارد.
اما به قول آن هنرپیشه معروف آمریکایی حکومت و نظام سیاسی آمریکا یک نظام امپریالیستی است. بنابراین فرقی نمی‌کند که اوباما رییس‌جمهور باشد یا ژنرال پینوشه. همه برای بدست آوردن قدرت و حکومت و بقای آن می‌آیند و برای حفظ خود هر کاری که لازم باشد انجام می‌دهند، دولت بوش با برهم زدن موازنه جهانی که پس از فروپاشی شوروی به شدت تضعیف شده بود جنگ علنی را به بخش جدایی ناپذیر از سیاست خارجی خود تبدیل کرد و پس از آن جهان به شدت ناامن شد. وی در اوج تمایلات جهان گشایانه خود تلاش کرد تا با درست‌کردن تابستانی داغ برای خاورمیانه موجود جدیدی را بزاید و به همین دلیل ناچار شد از روی اجساد زنان و کودکان لبنانی عبور کند. این حرکت نه تنها تحولی در جهت منافع آنان نداشت بلکه اوضاع منطقه و جهان را پیچیده‌تر و پایه‌های حکومت‌های مورد حمایت خود در منطقه را سست‌تر کرد.
دولت اوباما هم پیش از آنکه اطاق‌کار جدید خود را تحویل بگیرد زمستان سردی را در غزه بوجود آورد تا ثابت کند که هیچ تفاوتی با گذشتگان خود ندارد و تا چند روز دیگر از روی فرش قرمزی که آغشته به خود صدها زن و کودک فلسطینی وارد کاخ سفید می‌شود.
اما این‌بار همه چیز متفاوت است. آغاز حملات کور به مردم بی‌دفاع و کشتار زنان و کودکان حقایق بزرگی را آشکار ساخته است.
مهمترین این دلایل آشکار شدن ضعف‌های ساختاری در تامین امنیت و پشتیبانی سیاسی از رژیمی است که در طول ۵ سال گذشته دایماً رو به افول بوده و از قدرت طراحی و مقابله با بحرانهای پیش‌رو بازمانده است. رژیمی که

 تعزیه‌خوانان گله‌ كردند.گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.

گروه‌های تعزیه‌خوان به دلیل نبود مكانی ثابت، فقط در ایام ماه محرم در طول سال فرصت اجرای برنامه دارند و این فرصت محدود هم بهانه‌ی شد تا آنها از دغدغه‌های و شرایط این روزهای تعزیه بگویند.
● «تعزیه» ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است
مرشد محسن میرزاعلی جوان‌ترین نقال و پرده‌خوانی است كه این روزها در مجموعه‌ی تئاترشهر به اجرای برنامه می‌پردازد؛ او كه از نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، درباره‌ی داشتن گروه ثابت برای اجرای برنامه به خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، می‌گوید: خوشبختانه گروه ثابتی با نام حضرت رقیه(س) داریم و از این بابت مشكلی نیست. اما در كل تعزیه ایران دچار مشكل عدم ساماندهی و حمایت است. امروز هم به همت چند تن از دوستان تئاتری است كه كاری برای اعضای این گروه‌ها انجام می‌شود.
او یكی از راه‌های برون رفت از مشكلات فعلی گروه‌های تعزیه را، استفاده از تمام تعزیه‌خوانان دانست.
محسن میرزاعلی توضیح می‌دهد: مشكل زمانی حل می‌شود كه همه سرگرم كار باشند و كارها باید به طور عادلانه میان همه تقسیم شود. هر یك از تعزیه‌خوان‌ها هنر خاص خود را دارد كه باید از آن بهره‌مند شویم. نباید روابط را جایگزین ضوابط كرد.
این مرشد هنرمند ۲۵ساله كه همراه پدرش مرشد ابوالحسن میرزاعلی كار می‌كند، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوان دو نیاز اصلی دارد، حق خودش را به طور عادلانه دریافت كند و امكان بروز و ظهور هنرش را داشته باشد.
● اصالت تعزیه را از بین برده‌اند
اما پدر این هنرمند، مرشد ابوالحسن میرزاعلی كه از جمله نوادگان تعزیه‌خوانان تكیه دولت است، ادامه می‌دهد: تعزیه‌خوانی كار دایمی نیست، بلكه هرزمان كاری داشته باشند با عده‌ی بخصوصی همكاری می‌كنند.
او كه پنج شش سالی است، تعزیه‌خوانی را كنار گذاشته می‌گوید:

نمایش مانیفست چو؛ خشونت، پرخاشگری، مهاجرت و بی عدالتی را در جوامع از هم گسیخته روایت می کند و حکایت آدمی به انتها رسیده و خسته از زندگی است.
این نمایش به زبان انگلیسی اجرا می شود و اولین نکته ای که در بدو ورود به سالن نمایش توجه هر بیننده ای را جلب می کند. بازیگرانی با لباس هم شکل، و شبیه به لباس نظامیان با اسلحه است. که تماشاگران را به آرامش، خاموش کردن تلفن همراه، و نشستن بر روی صندلی باپرخاش و فریاد هدایت می کنند. نمایش در همان بدو ورود قراردادخود را با تماشاگران را اعلام می کند.که با نمایشی سرشار از خشونت و پرخاشگری طرف است. در واقع تماشاگران نمایش هم جزیی ازشاهدان وحاضران یا گروگان های این شش نفربازیگر،ونمادی ازدانشجویان دانشگاه ویرجینا هستند .و شاهد تمام حوادثی خواهند بود که بر سر «چو» می آید.
نمایش «مانیفست چو» بر اساس بازی سازی بازیگران و به کمک یک راهبر بزرگتر که توسط «مرحوم احمد آقالو» بازی شده و از طریق ویدئو پروژکشن پخش می شود به تماشاگران ارایه می شود بازیگران سعی می کنند با توجه به مستنداتی که در مورد «چو»وجود دارد دست به بازسازی قتل عام دانشگاه ویرجینا بزنند. پس می توان این نمایش را از نوع نمایش های مستند تلقی کرد. نمایشی که اولین حرکت های آن توسط «پتروایس »با نمایشنامه های« استنطاق»و« ماراساد» در نمایشنامه نویسی دهه(۶۰ )آلمان شکل گرفت. این نوع نمایش ها مسائل روز، به خصوص مسائل سیاسی را مورد توجه قرارمی دهند.«محمد رحمانیان »نیز طبق حادثه دانشگاه ویرجینا مدارک ،اسناد و اتفاقات مورد نظرش را در رابطه با «چو»جمع آوری کرده، و نمایش «مانیفست چو» را به اجرارسانده است.
مولفه هایی که در نمایش «مانیفست چو» وجود دارند بسیارند که تک تک به بررسی آنها خواهیم پرداخت. اصولا در هر جامعه ای خشونت ریشه در هنجارها و ناهنجاری های اجتماعی دارد به خصوص در جوامع غربی که پایبندی به بنیانی چون خانواده کمتر شده و روز به روز گسست و از هم گسیختگی روابط فرد با جامعه، خانواده و همسالان خود بیشتر می شود. درعین حال فرد خود را تنها و منزوی احساس می کند و

در سال ۲۰۰۸ میلادی شاخص همه بورس های جهان سقوط کرد و بازارهای سهام در پایان سال با درصدهای منفی به کار خود پایان دادند.بحران اقتصادی پیش آمده در این سال اصلی ترین عامل برای ورشکستگی تولیدکنندگان بزرگ، بانک ها و شرکت های چند ملیتی، بیکاری های گسترده، کاهش سرمایه گذاری، نبود نقدینگی و افت شدید شاخص ها در بورس های کشورهای مختلف جهان بود. این بحران تا جایی پیش رفت که در آخرین روز از سال میلادی ۲۰۰۸ هیچ بورسی شاخص مثبت به سهامداران نشان نداد تا عملکرد بورس ها نسبت به سال ۲۰۰۷ میلادی منفی رقم خورد.
تازه ترین داده های شرکت حسابداری و مالیات «ارنست» و «یانگ» در چین نشان از آن دارد که مجموع سرمایه های بورس های جهان در ۱۱ ماه ابتدایی سال ۲۰۰۸ حدود ۵۰ درصد کمتر از دوره مشابه سال ۲۰۰۷ بوده است.
اعلام ورشکستگی برخی شرکت های بزرگ موجب تشدید بی اعتمادی ها به بازارهای مالی شد، به طوری که بحران اقتصادی آمریکا که از رکود حوزه مسکن آغاز شده بود، به سایر بخش های اقتصادی تسری یافت تا بازارهای مالی جهان را درگیر بحران کند.
در این بین کاهش شدید نقدینگی و عدم توانایی وام گیرندگان برای بازپرداخت تسهیلات موجب ورشکستگی تسهیلات دهندگان و افت شدید قیمت سهام در بورس های مختلف شد.
● وضعیت بورس ایران
هرچند که بورس ایران نتوانست از بحران اقتصادی پیش آمده در امان بماند، اما